«Εκλεισα το μεγάλο τετράδιό του ερασιτέχνη βοτανολόγου όπου είχα κολλήσει φύλλα που είχα συλλέξει ή αγοράσει από μάγους […]
Το Ινστιτούτο Σμισθόνιαν δεν θα έχει τη συλλογή μου. Τι αξίζουν έτσι κι αλλιώς αυτά τα φύλλα, αυτές οι κορφές βλαστών και αυτά τα κομμάτια από κορμούς δέντρων αφού οι ρίζες τους έχουν κοπεί [...] και το δάσος έχει γίνει τυφλό και βουβό»
J.-M. G. Le Clézio
(Γραμμένο μετά την εισβολή των ναρκέμπορων στις παρθένες περιοχές του Αμαζονίου)
Τα ξένα δημοσιεύματα για τα νησιά μας είναι καθημερινά. Πρόσφατα ένα από αυτά παρουσιαζόταν, σαν μια άλλη, ανέγγιχτη, η Σαντορίνη. Προσκαλώντας τουρίστες. Ή προκαλώντας τους φαντασιακά, μια και η συνεύρεση έστω και επί χρήμασι με μια ανέγγιχτη κοπέλα είναι –από ό,τι μαθαίνουμε από τα διάφορα σκάνδαλα– ελκυστική.
Πώς όμως μπορούμε να μιλάμε για την απώλεια της «παρθενίας» ενός νησιού; Ή μήπως η περίπτωση ονοματολογικά μόνο συμπίπτει με όσα ανέφερα πιο πάνω; Εκμαυλισμός του θύματος μπορεί βέβαια να υπάρχει, όπως συμβαίνει συχνά και για ένα ανθρώπινο θύμα, τα μέσα όμως είναι άλλα.
Το δέλεαρ που θα παρασύρει το νησί-θύμα στην εκπαρθένευση πλασάρεται με λέξεις-δολώματα, όπως εκσυγχρονισμός, κατανάλωση, πράσινη ή τουριστική ανάπτυξη. Το νησί-θύμα, όπως και κάθε θύμα βιασμού, υφίσταται, εφόσον υποκύψει, ζημίες ορατές διά γυμνού οφθαλμού και ενδεχομένως ανεπανόρθωτες: θάψιμό του κάτω από ένα σάβανο από τσιμέντο και όλα όσα συναφή ακολουθούν: ρύπανση και καταστροφή του περιβάλλοντος, διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, εκχρηματισμός των συμπεριφορών και των σχέσεων, μετάλλαξη της πολιτισμικής παράδοσης σε τουριστική ατραξιόν.
Και τελικά, σε ένα ήδη ορατό μέλλον, μια καταστροφή που από πολιτισμική και οικολογική μπορεί –παρότι επιβάλλεται εν ονόματι της οικονομίας– να εξελιχτεί και σε οικονομική, μια και οι «τουρ οπερέιτορ» θα στραφούν σε όσες ανέγγιχτες περιοχές του κορεσμένου πλανήτη απομένουν.
Το Αιγαίο απειλείται, επίσης, από το ενδιαφέρον των ανατολικών γειτόνων που με μικρά διαλείμματα θυμούνται ότι τους ανήκουν δέκα, είκοσι, τριάντα ή όσα ελληνικά νησιά. Για να αντιμετωπίσει την απειλή το ελληνικό κράτος αναγκάζεται να αγοράζει Ραφάλ και κορβέτες με τα λίγα χρήματα των φορολογουμένων για να αντιμετωπίσει την εξωτερική απειλή που οι «σεισμογενείς» φιλίες μόνο προσωρινά απομακρύνουν.
Το θέμα της εξωτερικής απειλής κατά του Αιγαίου και της Ελλάδας απασχόλησε λίγο τις προεκλογικές αντιπαραθέσεις, αλλά παραμένει: Δεν αποκλείεται να έχει τη μορφή ανοιχτής αναμέτρησης, αλλά υπάρχουν και «συναινετικές» λύσεις επίσης καταστροφικές, όπως είναι οι καταστροφικές για το περιβάλλον εξορύξεις.
Ο «βιασμός» από το τσιμέντωμα των νησιών του Αιγαίου κινδυνεύει έτσι να συμπληρωθεί από τη ρύπανση των «ειρηνευτικών» εξορύξεων στον βυθό του. Καθώς έγραφα το άρθρο αυτό προχθές, 5 Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα του Περιβάλλοντος, αναρωτιόμουν ποιοι νόμοι, ποιο φράγμα του Εβρου και ποια Ραφάλ μπορούν να αποτρέψουν αυτή την άλλη ασύμμετρη απειλή;
Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.
Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.
Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.
Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.
Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας