Υπάρχουν προπονητές που απλώς κατακτούν τίτλους. Υπάρχουν όμως και προπονητές που συνδυάζουν την κατάκτηση τίτλων αφήνοντας πίσω τους μια αίσθηση μεταμόρφωσης.
Ο Μάρκο Νίκολιτς ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Διότι η φετινή ποδοσφαιρική ΑΕΚ δεν κατέκτησε απλώς ένα πρωτάθλημα: άλλαξε επίπεδο, άλλαξε νοοτροπία, άλλαξε την ίδια της την εικόνα. Και το έκανε υπό την καθοδήγηση ενός ανθρώπου που μοιάζει να διαθέτει εκείνο το σπάνιο χάρισμα που, συχνά-πυκνά, στην ποδοσφαιρική γλώσσα αποκαλείται… άγγιγμα του Μίδα. Τη μοναδική ικανότητα να ακουμπάει ένα σύνολο και να το μετατρέπει σε κάτι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μονάδων του.
Στα 46 του χρόνια, ο Σέρβος τεχνικός έχει ήδη χτίσει βιογραφικό που θα το χαρακτήριζε κανείς «μπαρουτοκαπνισμένο»: Σερβία, Ουγγαρία, Ρωσία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και πλέον Ελλάδα. Παντού αφήνει πίσω του τίτλους, υπερβάσεις και ομάδες με ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα. Δεν είναι τυχαίο πως σε κάθε χώρα όπου εργάστηκε, η πρώτη περίοδος παρουσίας του συνοδεύτηκε από εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα. Επιβεβαιώθηκε άλλωστε και στη χώρα μας. Με το… καλημέρα σας.
Ο Νίκολιτς δεν χρειάζεται μεταβατικό στάδιο. Δεν ζητά άπλετο χρόνο για να «μάθει» το περιβάλλον. Μπαίνει κατευθείαν στον πυρήνα του προβλήματος. Και το λύνει. Αμεσα.
Η ΑΕΚ ήταν ίσως η πιο δύσκολη αποστολή της καριέρας του. Παρέλαβε μια ομάδα τραυματισμένη ψυχολογικά από τις περσινές 6/6 ήττες στα πλέι οφ του πρωταθλήματος, με τον λεκέ της συντριβής από τον Ολυμπιακό (6-0 στο Κύπελλο), με την αμφισβήτηση να ξεχειλίζει, με αφόρητη πίεση και έναν οργανισμό που έψαχνε ξανά ισορροπία.
Μέσα σε λίγους μήνες, όμως, δημιούργησε ένα σύνολο που όχι μόνο κατέκτησε το πρωτάθλημα, αλλά έφτασε μια ανάσα από τα ημιτελικά του Κόνφερενς Λιγκ, επαναφέροντας την ΑΕΚ στον ευρωπαϊκό χάρτη με τρόπο εντυπωσιακό.
Το πλέον κολακευτικό στοιχείο της δουλειάς του, ωστόσο, δεν είναι οι τίτλοι. Είναι η διαχείριση ανθρώπων. Ο Νίκολιτς διαθέτει μια σπάνια συναισθηματική ευφυΐα για προπονητή αυτού του επιπέδου. Ξέρει πότε να πιέσει, πότε να προστατεύσει και πότε να αφήσει τον ποδοσφαιριστή να αναπνεύσει. Ο Πινέδα έκανε ίσως την πιο ώριμη σεζόν της καριέρας του. Ο Μαρίν εξελίχθηκε σε ηγέτη. Ο Ζίνι μεταμορφώθηκε από «στοίχημα» σε κομβικό παράγοντα τίτλου. Ο Γιόβιτς ξαναβρήκε το χαμένο του ποδοσφαιρικό ένστικτο. Και δίπλα τους, βετεράνοι αθλητές όπως ο Βίντα και ο Μάνταλος απέκτησαν έναν νέο, ουσιαστικό ρόλο μέσα στα αποδυτήρια. Μπίνγκο!
Ο Σέρβος τεχνικός δεν είναι άνθρωπος των υπερβολών. Δεν θα τον δεις να «πουλά» εικόνα, ούτε να χτίζει δημόσιο προφίλ μέσω δηλώσεων. Η ζωή του περιστρέφεται γύρω από το ποδόσφαιρο και την οικογένειά του. Δεν πίνει. Δεν ξενυχτά. Δεν παρασύρεται από τη δημοσιότητα. Δεν ενδιαφέρεται για αυτοπροβολή και εντυπώσεις. Ο ίδιος έχει παραδεχθεί ότι η ανάγκη του να είναι ο καλύτερος σε ό,τι κάνει, υπήρξε πάντοτε η κινητήριος δύναμη. Ισως αυτό να εξηγεί γιατί εγκατέλειψε τόσο νωρίς την ποδοσφαιρική καριέρα του όταν κατάλαβε πως δεν θα μπορούσε να φτάσει στην κορυφή ως παίκτης. Δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τη μετριότητα.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα που τον ξεχωρίζει. Ο Νίκολιτς κουβαλά τη βιωματική σκληράδα μιας γενιάς που μεγάλωσε στη Γιουγκοσλαβία του πολέμου και των βομβαρδισμών. Ενας σοβαρός τραυματισμός, σε συνδυασμό με τις χαοτικές συνθήκες εκείνης της εποχής έβαλαν πρόωρο τέλος στα όνειρά του ως ποδοσφαιριστή. Εκεί ακριβώς γεννήθηκε ο προπονητής. Στις ακαδημίες της Ραντ Βελιγραδίου, της ομάδας που αργότερα βοήθησε οικονομικά (σιωπηλά και μόνο για την πάρτη του) όταν κινδύνευε να διαλυθεί. Χωρίς δημόσιες δηλώσεις, χωρίς ανάγκη αναγνώρισης.
Πάντως, η μεγάλη του αγάπη είναι άλλη: η Παρτίζαν. Τότε ήταν που «γνώρισε» και την ΑΕΚ, στο περίφημο φιλικό ειρήνης το 1999 εν μέσω βομβαρδισμών στο Βελιγράδι. Ηταν ένας από τους 25.000 ηρωικούς θεατές εκείνου του αγώνα.
Η φετινή ΑΕΚ έμοιαζε πολλές φορές με… αντανάκλαση του χαρακτήρα του. Σκληρή πνευματικά, ανθεκτική στις αναποδιές, ψύχραιμη στα δύσκολα και αφοσιωμένη στο πλάνο της. Ισως να μην ήταν η πιο θεαματική ομάδα στη χώρα. Ηταν όμως η πιο πειθαρχημένη, η πιο πεισματάρα και η πιο σίγουρη για τον εαυτό της. Παθιασμένη, ενωμένη και εφτάψυχη. Μια Λερναία Υδρα που δεν βρέθηκε ποτέ στο διάβα της ο Ηρακλής να τη σκοτώσει. Και αυτό είναι τελικά το «άγγιγμα του Μίδα» του Μάρκο Νίκολιτς. Να μετατρέπει την αμφιβολία σε πίστη, την πίεση σε πείσμα, το «χάος» σε «δομή». Στη Νέα Φιλαδέλφεια βρήκε έναν σύλλογο και μια μεγάλη αγκαλιά. Σε σημείο που κανείς δεν θυμάται πια τις παλαιότερες δηλώσεις του. Ως προπονητής της Παρτίζαν, φορώντας ένα μπλουζάκι με το σήμα της ομάδας του και του ΠΑΟΚ, που είναι αδελφοποιημένοι σε επίπεδο οπαδών: «Μετά την Παρτίζαν, ο ΠΑΟΚ είναι η αγαπημένη μου ομάδα», είχε πει τότε. Τώρα, έχει αγαπήσει άλλον Δικέφαλο…
Γιατί τoν επιλέξαμε
Διότι μέσα σε δέκα μήνες έστεψε την ΑΕΚ πρωταθλήτρια με τον πλέον πειστικό τρόπο
