Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το χρώμα της μουσικής

Το χρώμα της μουσικής

0 ΣΧΟΛΙΑ
  • A-
  • A+

Το 1958, είναι η χρονιά που στο Σάρεϊ της Μ. Βρετανίας ο δεκατριάχρονος Ερικ Κλάπτον αποκτά την πρώτη του κιθάρα και δοκιμάζει να παίξει με αυτήν τη μουσική που ακούει στο ραδιόφωνο, σε μια παιδική εκπομπή που αφηγείται παραμύθια. Στο επόμενο χρονικό διάστημα αρχίζει να αγοράζει και να συλλέγει δίσκους της.

Αυτή η μαγική μουσική απαλύνει τον πόνο της ιδιόμορφης ορφάνιας του και είναι μικρός για να ξέρει το χρώμα της, το χρώμα που απεχθάνεται η λευκή κοινωνία των ενηλίκων. Είναι η μουσική του Μάντι Γουότερς που, αποκλεισμένη από οπουδήποτε αλλού, συναντά με αυτόν τον τρόπο την τραυματισμένη ψυχή του Ερικ. Είναι η μαύρη μουσική των blues.

Την ίδια χρονιά, το 1958, στην εμπορική έκθεση των Βρυξελλών, 183 οικογένειες αυτοχθόνων μεταφερμένες από το Βελγικό Κονγκό αναπαριστούν, σε ζωολογικό κήπο για ανθρώπους, τη ζωή τους στη μακρινή αποικία, σαν πρωτόγονα εκθέματα σε βιτρίνα, μπρος στα περίεργα μάτια των λευκών επισκεπτών.

Ηδη ο βασιλιάς του Βελγίου Λεοπόλδος ο Β' έχει εξοντώσει οκτώ με δέκα εκατομμύρια Κονγκολέζους και έχει ακρωτηριάσει (προσφιλής τιμωρία η αποκοπή ενός από τα δύο χέρια στον καρπό) αναρίθμητους άλλους. Ηδη ο Μαρκ Τουέιν έχει γράψει το αποκαλυπτικό βιβλίο «Ο μονόλογος του βασιλιά Λεοπόλδου».

Ηδη οι αποικιοκρατικές χώρες της Δύσης έχουν μετατρέψει την Αφρική σε ένα σώμα γεμάτο εκχυμώσεις, σε έναν οργανισμό που τα περισσότερα ζωτικά του όργανα χρησιμοποιούνται για να υποστηρίζουν ευρωπαϊκές και βορειοαμερικανικές ζωές, σε μια αστείρευτη πηγή παλιών και νέων σκλάβων που σέρνουν βαριά τα βάσανά τους σε όλο τον «αναπτυγμένο» κόσμο.

Ευτυχώς, όμως, ο Ερικ Κλάπτον είναι μικρός όταν μαγεύεται από τα blues. Είναι μικρός και δεν ξέρει ότι η μουσική έχει χρώμα κι ότι σε μια ρατσιστική κοινωνία αυτό το χρώμα είναι το μέτρο της αξίας της. Είναι μικρός για τον ρατσισμό των μεγάλων κι ο ίδιος νιώθει μόνο ότι, όταν ακούει αυτή τη μουσική, ο πόνος του λιγοστεύει και η ψυχή του δραπετεύει από το κλουβί της και μπορεί επιτέλους να πετάξει.

Κι αρχίζει να μαθητεύει σε αυτή τη μουσική και γίνεται συνειδητά στα χρόνια που ακολουθούν η γέφυρα ανάμεσα στα blues και τη rock, η γέφυρα ανάμεσα στη μαύρη μουσική και τους λευκούς ανθρώπους και δημιουργεί με τον καιρό τον δρόμο όπου έκτοτε πορεύτηκαν μαζί πολλοί από τους μεγάλους μαύρους και λευκούς της παγκόσμιας blues rock σκηνής.

Ποιος μουσικός θα βρεθεί σήμερα, εν έτει 2018, να φωνάξει ακόμα μια φορά με τη μουσική του ότι black lives matter;

* συγγραφέας

ΑΠΟΨΕΙΣ
Τζαζ σουίτα
Πέντε η ώρα το απόγευμα, η μουσική που ακούγεται από την ανοιχτή τηλεόραση με φέρνει γρήγορα κοντά. Η «Τζαζ σουίτα 1», το βαλς του Σοστακόβιτς, έχει...
Τζαζ σουίτα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Όμηροι μιας παρέας οι Έλληνες δημιουργοί
Μετά τα αποτελέσματα του διαχειριστικού ελέγχου της ΑΕΠΙ, αποτελέσματα που δεν μας εξέπληξαν αλλά ομολογουμένως ξεπέρασαν τις υποψίες μας περί...
Όμηροι μιας παρέας οι Έλληνες δημιουργοί
ΑΠΟΨΕΙΣ
Δυο ερωτήσεις για την ποίηση
Oι πιο άδολοι, αλλά και πιο έμπειροι αναγνώστες ποίησης θα πρέπει να διαγράψουν από τη σκέψη τους την ανώφελη γραμμή που χωρίζει το όνειρο από την...
Δυο ερωτήσεις για την ποίηση
ΑΠΟΨΕΙΣ
«Και την περίσσια νιότη μας την ξέρει…»
Η Μαρία Δημητριάδη, η τεράστια αυτή ερμηνεύτρια με τη σχεδόν απόλυτη γκάμα, χρησιμοποίησε τη φωνή της για να παρεμβαίνει στα κοινά. Αρχίζοντας από το...
«Και την περίσσια νιότη μας την ξέρει…»
ΑΠΟΨΕΙΣ
«Να φοράς τη ζακέτα σου»
​Τα σκαλιά της πολυκατοικίας ανέβαινε τρέχοντας η χριστουγεννιάτικη, πρωτοχρονιάτικη μελωδία. Ανοιξα την πόρτα πριν προλάβουν να χτυπήσουν το...
«Να φοράς τη ζακέτα σου»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Άστρο και Κρίνο
Ο Θάνος Ανεστόπουλος (1967-2016) γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αυτός και τα δύο αδέρφια του ήταν παιδιά οικογένειας...
Άστρο και Κρίνο